Εδώ Ζωή, που μιλάει με το Θάνατο

Σταματάω να παίρνω τα φάρμακα  για το Aids!

Δώστε σ’ όλους τους HIV θετικούς το ποσοστό που τους αναλογεί!

Είμαι μια γυναίκα με Aids, που μετά από πολύ σκέψη αλλά βάζοντας τελικά μπροστά και ακλουθώντας την καρδιά μου, αποφάσισα να σταματήσω να παίρνω τα φάρμακα, που με κρατάνε στη ζωή!

Γιατί,

δεν μπορείτε να δίνεται ποσοστό αναπηρίας

30% σε ανθρώπους που παίρνουν φάρμακα καθημερινά ισχυρά, με φοβερές παρενέργειες !

Άρα γίναμε καλά?

67% πότε δίνεται? Ένα βήμα πριν το τάφο ή στο μνημόσυνο?

       40.320 χιλιάδες φάρμακα, τόσα, έχω πάρει ως τώρα!!

Είστε έτοιμοι ν’ αναλάβετε τις ευθύνες σας, αν κάποιος πεθάνει, επειδή δεν παίρνει φάρμακα,

γιατί εσείς δεν κάνετε σωστά τη δουλειά σας?

Πως τολμάτε και ζητάτε αναδρομικά πίσω !

Ελάτε να πάρετε το Aids μαζί με τα λεφτά σας !

Εσείς μας τα δίνατε!

Ντροπή!

Ο Σταυρός μου είναι ήδη βαρύς !

Είτε έχει κάποιος Aids, είτε κινδυνεύει η υγεία του, ή έχει χάσει την δουλειά, έχει δικαίωμα να ζήσει!

Ακόμα και αν είσαι υγιείς, θα σου πάρουν τα πάντα!  

Δεν  μπορεί όμως κανείς να τον οδηγήσει στο θάνατο!

Τώρα κάντε το σωστό!

Γιατί τώρα πεθαίνω!

Καταθέτω με το αίμα μου το αίτημα να,

δώσετε ποσοστό αναπηρίας σε όλους του Hiv ανθρώπους που να τους δίνει την πρόσβαση στο επίδομα και στην ζωή !

Το νόημα της ζωής μας

Γνωρίζουμε όλοι καλά και το έχουμε νιώσει ακόμα πιο πολύ, πως βρισκόμαστε σε μια εποχή που λόγο οικονομικών, έχει βαλτώσει ακόμα και η ψυχή μας.

Μα μέσα σ’ όλον αυτόν το κατακλυσμό, την καταιγίδα κακών ειδήσεων, μπορούμε να σταθούμε γυμνοί, μπροστά στο καθρέφτη της ζωής μας και να βρούμε το νόημα που θέλουμε.
Αυτό που  γεμίζει εμάς. Κανείς δεν θα μας αδειάσει, την καρδιά, ακόμα και αν μας πάρει όλα τα  λεφτά.

Έχω καιρό να γράψω, το ξέρω.
Μα αυτή η σιωπή δεν είναι αδυναμία. Ήταν στην αρχή οργή, που έγινε σιωπή και μετά, μια φωνή από μέσα μου, που μου λέει: «Πάλεψε για το δρόμο σου, το μοναδικό». Και μετά γαλήνη. Και μετά πάλι από την αρχή. Ένταση και σιωπή. Πάλη για το νόημα.

Κι εγώ εδώ. Ίσως το Aids σκέφτομαι, για μένα, δεν είναι μόνο τα φάρμακα τα καθημερινά, αλλά και η πόρτα για ν’ ανοίξω το σπίτι μου, δηλαδή την καρδιά μου, για να μπούνε μέσα, όλοι εκείνοι που θέλουν να πληροφορηθούν, να μάθουν και να προστατευτούν από την ασθένεια αλλά και να δούνε κι εμένα με την ανθρώπινη υπόσταση μου.

Το sex δεν είναι λύση στα προβλήματα μας, αλλά όταν το δούμε ακόμα και σαν μεμονωμένη απόλαυση, τότε να θυμάστε, πως όσο δικαίωμα έχετε εσείς,  άλλο τόσο έχω κι εγώ σ’ αυτό, με προφύλαξη, φυσικά.

Δεν ξέρω αν ο δρόμος να παλεύω μοναχικά για την ενημέρωση, στο Aids,  μπορεί να είναι το νόημα της ζωής μου, αλλά θα το βρω στη διαδρομή, που θα πάει….

Υ.Γ  Και μην ξεχνάτε, το πιο σημαντικό.
        Προφυλακτικό εσύ κι εγώ.
        Μαζί ή ξεχωριστά,
        η ζωή αξίζει πολλά.

Αντί για χρόνια πολλά, ανοίξτε μάτια κι αυτιά. 

Όταν είδα τη κωφάλαλη εκείνη γυναίκα, να είναι κρεμασμένη από ένα στύλο και να απειλεί να πέσει, γιατί της έκοψαν το επίδομα και δεν μπορούσε να ζήσει τα παιδιά της, πάγωσα.
Δεν υπάρχει τίποτα άλλο, από εκεί και πέρα!
Εξαθλίωση!
Τ’ επιδόματα δέχονται αυτή την εποχή, ανελέητα χτυπήματα.

Λυπάμαι Ελλάδα!
Λυπάμαι που φτάσαμε ως εδώ!

Η κωφάλαλη εκείνη γυναίκα, ακούει και μιλάει, καλύτερα απ όλους μας!

Κάποιοι σιωπούν!
Άλλοι  μιλούν.

Λυπάμαι …..

Οι δικές μου ευχές είναι διαφορετικές:
Χρόνια πολλά καθημερινά,
στ’ απλά και στα ουσιαστικά.
Στα χέρια που μας κρατάνε,
όταν οι πληγές αιμορραγούν.

Καταδικάζω τις παγκόσμιες μέρες,όπως την Ημέρα AIDS

Καταδικάζω τις παγκόσμιες μέρες,   

όπως την Ημέρα AIDS, 

γιατί στην καθημερινότητα δυστυχώς, 

το προφυλακτικό ξεχνάς,

και ευθύνες από τους άλλους, ζητάς!

Νομίζω ότι ο μεγάλος τίτλος μου, αυτή τη φορά, ήταν τόσο περιεκτικός που δεν θα μπορέσω να γράψω πολλά.
Είναι αλήθεια πως οι σειρήνες, χτυπάνε δυνατά για το Aids εκείνη την ημέρα.
Μόνο όμως  μέσα από την παιδεία, την οικογένεια και την συχνή  προβολή, από τα μέσα ενημέρωσης, θα μπορέσουμε να ακούμε τις σειρήνες, σαν γνώση και όχι σαν προειδοποίηση κινδύνου.
Πρέπει να γίνει βίωμα, τόσο το προφυλακτικό όσο και η νοοτροπία για τον τρόπο συμπεριφοράς, στους ανθρώπους που μας μεταδόθηκε ο ιός.

Παλεύω μόνη

Η ζωή στο φως 

Αυτή είμαι!. Η Ζωή με ένα πρόβλημα υγείας. Το Aids.
Δεν κρύφτηκα. Χρησιμοποιώ προφυλακτικό από τη στιγμή που το πληροφορήθηκα. Δεν θα μεταδώσω ποτέ εσκεμμένα σε κάποιον τον ίο. Αλήθειες στο φως. Οι δικές μου. Δεν ξέρω για τις δικές σας!

Παλεύω μόνη μέσα από τον υπολογιστή, με το blog μου,  να φτάσουν οι γνώσεις, σ’ εκείνους που τις έχουν ανάγκη.
Γι’ αυτό και όσους θέλουν να με καρφώσουν πισώπλατα τους καταδικάζω!

Καταδικάζω 

Καταδικάζω, τους  ανθρώπους, που θέλουν το ψέμα από την αλήθεια.
Καταδικάζω τα καθάρματα εκείνα που είναι έτοιμοι να με χτυπήσουν για την δική μου πάθηση, ενώ εκείνοι ποτέ δεν έκαναν εξετάσεις. Πολλές φορές είναι φορείς πολλών ασθενειών.
Καταδικάζω, την νοοτροπία ουσιαστικά.
Δεν είμαι δικαστής, αλλά ούτε κι αυτοί που με την πρώτη ευκαιρία είναι έτοιμοι να με επικρίνουν.

Προφυλακτικό

Κλείνοντας θέλω να πω, στο επόμενο ραντεβού της μια βραδιάς που θα κάνεις, είτε έχεις μόνιμη σχέση είτε όχι, χρησιμοποίησε το απλά.

Δεν έχει σημασία, αν έχω κόλλησα από μια μόνιμη σχέση κι εσύ από μια περιστασιακή.

Σημασία έχει, να δούμε το πρόβλημα. Και δεν είναι μόνο το προφυλακτικό αλλά και ο σεβασμός απέναντι στον εαυτό σου και στο σύντροφο σου ακόμα και αν δεν θέλεις να του πεις την αλήθεια για τη κρυφή ζωή σου, τότε προφύλαξη χωρίς καμία επιφύλαξη.

Προφυλακτικό…

Κάθε στιγμή, κάθε λεπτό.

Το πάθος δεν σβήνει μ’ αυτό. 

Ζωή …..
Υ.Γ Ώρα να πάρω τα χάπια μου …Ευτυχώς είναι πια, μόνο μια φορά την ημέρα. Παλιά κάθε οκτάωρο το ένα και κάθε δώδεκα ώρες τ’ άλλο.

Δικαίωμα στα φάρμακα

Δικαίωμα στα  φάρμακα, που μας  κρατάνε στη ζωή.

Όσο θα περνάει ο καιρός, τόσο και περισσότερο, η κοινωνία που βρίσκεσαι σε αποσύνθεση, θα δείχνει το πραγματικό πρόσωπο της.

Σ’ αυτή τη τρελή κατηφόρα προς την καταστροφή και πριν πάρουμε την τελική στροφή προς το γκρεμό, τα πρώτα θύματα θα είναι οι άρρωστοι.

Προσπαθώ να μαζέψω όλο το κουράγιο και τη δύναμη να σταθώ στα πόδια μου. Οι ιατρικές περιπέτειες των τελευταίων μηνών μ’ έχουν εξασθενήσει. Αλλά δεν υποφέρω μόνο εγώ.
Κοιτώντας γύρω μου, πολλοί άνθρωποι με καρκίνο, νεφροπαθείς και πολλοί άλλοι, αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα με τα φάρμακα τους ή την αγορά αυτών.

                                     

Παρόλο που οι άνθρωποι με Aids αντιμετωπίζονται αρνητικά, τόσο από ασθενείς με άλλες αρρώστιες όσο και από τους υποτίθεται «υγιείς»,αξίζει να τονίσω εδώ πως δεν είναι όλοι το ίδιο και υπάρχουν κι εκείνοι που καταλαβαίνουν τον ανθρώπινο πόνο, εγώ θα παλεύω πάντα με αξιοπρέπεια, για το δικαίωμα του ανθρώπου να παραμείνει άνθρωπος.


Έχω δικαίωμα στα φάρμακα που με κρατάνε στη ζωή.
Κάποια στιγμή κι εσύ θ’ αρρωστήσεις
και τότε θα δεις πως τη ζωή διπλά θ’ αγαπήσεις.
Αλλά τώρα που είσαι καλά, όσο και να προσπαθήσεις,
την ελπίδα μου δεν μπορείς να λυγίσεις.