Τα επιδόματα, των αναπήρων,
 είναι απαραίτητα σε μια κοινωνία,
που κουτσαίνει από αγάπη.

Καιρό πολύ έχω να γράψω. Μα το σώμα μου υπέφερε. Προσπαθούσαν οι γιατροί να το γιατρέψουν.
Και όταν το κορμί κάπως ηρεμεί, θέλει να γράψει πάλι πάνω στο χαρτί.
Σαν να επιθυμώ να βγάλω όλο εκείνο το πόνο.
Πιάνω το μαύρο να γράψω και κόκκινο στάζει.!!
Το μολύβι μου αυτό είναι τόσο μικρό,
μα  γεμίζει δύναμη, στα χέρια μου σαν το κρατάω.



Η σιωπή μου τόσο καιρό, δεν ήταν αδυναμία.
Όχι, όχι μην το πιστέψετε ούτε στιγμή.
Απλά κοιτάω και  την κοινωνία. Δεν είναι όλα Aids, ούτε περιστρέφονται όλα γύρω από μένα.
Δεν υπήρξα ποτέ εγωκεντρική για ν’ αλλάξω τώρα.

Παρατηρώ τον κόσμο, που έχει τρελαθεί.
Πέφτουν οι μισθοί.
Οι συντάξεις, στο πουθενά
και τα παιδιά στο σχολείο πάνε νηστικά.
Η ελπίδα τελικά, δεν πεθαίνει, τελευταία.
Φαίνεται σαν να χάθηκε σε μια στιγμή μοιραία.

Δεν υπάρχει φως στη καρδιά.
Σώθηκαν τα σπίρτα γενικά.
Κάτι λίγες ψυχές,
έμειναν ακόμα ζωντανές.
Κάτι λίγοι άνθρωποι στο περιθώριο πεσμένοι,
παλεύουν, από το σύστημα καταδιωγμένοι.




          Αίσχος και ντροπή

Ντροπή, για τα επιδόματα «μαϊμού»,
σε τυφλούς που βλέπουν.
Ντροπή, σ’ εκείνους, που τα δίνουν.
Ντροπή σ’ εκείνους,
 που κλείνουν τα μάτια τους,
σ’ αυτούς που έχουν πραγματικά ανάγκη.

            

  

Πόσο σιχαίνομαι τους ανθρώπους, που εξαγοράζονται
Εκείνους που στις πισίνες, μετά λιάζονται.
Εκείνους που παίρνουν μέρος,
στο βρώμικο σύστημα και καθαρίζουν.
Τις μοίρες, των ταλαίπωρων, ορίζουν.
Δίνουν  σε κάποιον χρήματα,
για ν’ αρπάζουν αυτοί όλο το πακέτο
και εμείς στο τέλος τ’ ελλείμματα.

Λαμόγια μια βρώμικης εποχής.
Καθάρματα της «αρπαχτής».
Θηρία που τις δικές μας σάρκες ξεσκίζεται
γιατί εμείς πληρώνουμε και μας εξευτελίζεται .



        

  Ακούστε επιτέλους

Οι άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα, χρειάζονται τα επιδόματα για να επιβιώσουν .
Άλλοι δεν παίρνουν σύνταξη.
Άλλοι, χρειάζονται να χρήματα, για να τους φροντίσει κάποιος.
Πολλές φορές κάποιος δεν μπορεί να μετακινηθεί.
Θα πρέπει να πληρώσει ταξί, ασθενοφόρο, ή κάποιον να τον συνοδέψει.

Έτσι και οι άνθρωποι με Aids, τα ίδια και διπλά προβλήματα έχουμε.
Είμαστε μόνοι!
Όλοι μόνοι είμαστε, αλλά εμείς πιο μόνοι και από τους μόνους.

Αίσχος διπλό!
Ακούστε κι αυτό !
Θα ήθελα να σας πω πως για να πάρει κάποιος από τα ΚΕ.Π.Α. (κέντρα πιστοποίησης Αναπηρίας), το χαρτί αναπηρίας για το 67% και ας είναι ασφαλισμένος στο ΙΚΑ θα πρέπει να πληρώσει  ένα παράβολο 46,14 ευρώ.
Ντροπή πια!
Δεν αντέχουμε άλλο ρε παιδιά!
Και δεν το λέω για να μας λυπηθείτε,
αλλά από το δίκιο στο τέλος, να ξέρετε θα το βρείτε!

Συμφωνώ με την απογραφή και να βρεθούνε οι ψεύτικοι τυφλοί, αλλά ακόμα δεν πειστεί αν έχει γίνει δουλειά αληθινή.
Είμαστε σε οικονομική κρίση! Γιατί να πληρώσω, εφόσον, μπορείτε μέσα από τις εξετάσεις μου και όλα τα ακριβή ιατρικά στοιχεία μου, να διαπιστώσετε ότι είμαι Hiv θετική?
Αίσχος!

Καταδικάζω την απραξία σας
και τις πράξεις της ντροπής σας!

Πονάω πολύ μ’ όλα αυτά.
«Δεν έχω άλλη αντοχή», το λέω συχνά.
μα όρθια σηκώνομαι ξανά.
Γιατί δεν θέλω ν’ αφήσω τα θηρία να κατασπαράξουν,
την ελπίδας και μετά σε μια βίλα ν’ αράξουν.


Πόση μοναξιά κυλάει στο αίμα μου?
Πόσα χτυπήματα αντέχει το κορμί?
Πολλά άνθρωπε!
Μα δεν λησμονώ,
 εκείνους που αγάπη μου προσφέρουν,
 και με το χάδι τους,
 κάτι από τις πολλές πληγές, γιατρεύουν.

 
Ελπίδα αν είσαι κάπου κοντά,
θα ψάξω να σε βρω, με χαρά.
Αλλά και αν έφευγες μακριά,
με ματωμένα γόνατα, θα σηκωθώ
για να σε φέρω πάλι εδώ.

Όσο υπάρχουν άνθρωποι

Όσο υπάρχουν άνθρωποι

Όσο υπάρχουν άνθρωποι, που κάνουν κάτι για το συνάνθρωπο τους, ελπίζω πως τα πράγματα θα πάνε καλύτερα.

Όσο υπάρχουν άνθρωποι, που σου δίνουν απλόχερα το πιο ζεστό τους χαμόγελο, πιστεύω σε ομορφότερες στιγμές.

Όσο υπάρχουν άνθρωποι, που σκέφτονται πέρα από τον εαυτό τους και το προσωπικό συμφέρον τους, γεμίζω με συναισθήματα ελπίδας!

Ευχαριστώ Γιώργο, που με βοήθησες να φτιάξουμε αυτό το video για το προφυλακτικό.
Ένα νέο και σκεπτόμενο παιδί που ξέρει να νιώθει και να συνεισφέρει χωρίς να περιμένει τίποτα!
Ένας αξιόλογος άνθρωπος!
Δούλεψε αρκετές ώρες για να βγει ένα πολύ καλό αποτέλεσμα!
Η προσφορά του στον αγώνα αυτό που κάνω για το Aids, είναι σημαντική.
Όλοι μας μπορούσε να προσφέρουμε!

Προφυλακτικό παιδιά!
Μην ξεχνάμε τα σημαντικά !
Για μένα, για σένα, για τη ζωή!
Προφύλαξη κάθε στιγμή!

Μόνιμα αγανακτισμένη, αλλά στον αγώνα για το Aids αφοσιωμένη.

Ήρθε επιτέλους η ώρα που οι άνθρωποι βγήκαν από τα κλειστά δωμάτια τους, σπάσανε τις πόρτες και ξεχύθηκαν στο δρόμο..
Δάκρυσαν. Από αυτούς που παίρνουν αποφάσεις, γι’ αυτούς , από τα δακρυγόνα, από τα οικονομικά μέτρα και τ’ αποτελέσματα αυτών.
Χαίρομαι. Υπάρχει αντίδραση.

Η δική μου φωνή για το Aids, ας ενωθεί με τις δικές σας ! .

Κι εγώ πάντα όμως εδώ, στον δικό μου αγώνα όχι μόνο να παλεύω καθημερινά με το δικό μου Aids, αλλά να προσφέρω ότι μπορώ μέσο του blog μου, γι’ αυτό το σκοπό.
Ακόμα κι αν μείνω μόνη μου, θα συνεχίζω τον αγώνα μου, αυτόν.
Αλλά πάντα ελπίζω και χαίρομαι που στη ζωή μου, αντάμωσα αξιόλογους ανθρώπους να με στηρίξουν.


Μπορεί κάποιοι να μου τσακίζουν τα φτερά και δεν είμαι άγγελος, αλλά πάντα θα βρίσκω τρόπο ν’ ονειρεύομαι και να πετάω ψηλά.

Είμαι πάντα εδώ!
Εσύ, μ’ ακούς ?

Ζωή είναι εκείνη η στιγμή, που πονάς, δεν έχεις από πουθενά να κρατηθείς, που απελπίζεσαι και χάνεσαι μέσα στη μοναξιά.
Ζωή είναι κι εκείνη τη στιγμή που κάποιος σ’ αγγίζει, σ’ σκέφτεται, σε γαληνεύει, σε ξεκουράζει, δεν σου γιατρεύει το πόνο αλλά σε ξεκουράζει.

Η Ζωή είναι θάνατος, όταν δεν προσφέρεις και δεν την ζεις.
Ο Θάνατος, γεμάτος ζωή στο τέλος, όταν από πριν, αφεθείς.

Είμαι πάντα εδώ!
Εσύ, μ’ ακούς ?

Άνθρωποι σε απόγνωση

Το 2011 άρχισε με πολλά χτυπήματα, που κάνουν τους ανθρώπους να ματώνουν και να γεμίζουν με πληγές τα πιο βαθειά τους συναισθήματα।

Έχω να γράψω αρκετό καιρό το ξέρω και πολλοί μου παραπονιέστε στο msn μου, να κάνω την παρουσία μου πιο συχνή.
Με μαλώνετε, να μην ξεχνάω το σκοπό μου για το Aids.

Πώς να βάλω όμως τις λέξεις στο χαρτί, όταν χάνονται τόσοι άνθρωποι σε μια στιγμή!
Πώς να γράψω, που τα μάτια μου γίνονται ποτάμια που τρέχουν πάνω στο χαρτί σαν το κύμα εκείνο που πήρε σε μια στιγμή, κάθε παιδική ψυχούλα και έριξε στο γκρεμό κάθε μικρή βαρκούλα.

Αλλά σας έχω πει πως υπάρχουν εποχές που σιωπώ। Υπάρχουν χρονικά διαστήματα που κλείνομαι στον εαυτό μου και δεν μιλάω σε κανέναν. Παρατηρώ τα γεγονότα γύρω μου.

Οι άνθρωποι της μοναξιάς

Οι άνθρωποι πιο μοναχοί από ποτέ αναζητούν μια λύση στο χαμόγελο του διπλανού, του φίλου, του συντρόφου.
Πολλές οι κλειστές πόρτες και τα παραθύρια γιατί οι άνθρωποι φοβούνται να δώσουν γιατί νομίζουν ότι θα χάσουν κάτι που ήδη δεν έχουν γιατί μόνο αν προσφέρουν θα γεμίσουν χαρά.

Κι εγώ εδώ

Κι εγώ πάντα εδώ να ονειρεύομαι πως θα βοηθήσω ανθρώπους με το δικό μου μοναδικό τρόπο μέσα από το internet.
Είναι τα όνειρο μου και κανείς δεν μπορεί να μου το στερήσει.
Έχω ξυπνήσει εδώ και καιρό. Γι αυτό κρατάω τ’ όνειρο μου δυνατό!

Ομολογώ πως είμαι λίγο μόνη σ’ αυτόν τον αγώνα με ελάχιστα κοντά μου, τα μέσα ενημέρωσης. Δεν μπορώ να παρουσιάσω το έργο μου αν δεν βγω στο φακό.
Μ’ αυτήν την προϋπόθεση αρνούμαι και συνεχίζω μονάχη μου.
Το πρόσωπο μου είναι οι πράξεις μου.


Κι εγώ εδώ. Μέσα στο χαμό. Μέσα στη σιωπή που φωνάζει, και στη λέξη που ουρλιάζει. Απαγκιστρώσου. Από τον πόνο απελευθερώσου. Κι εγώ εδώ. Πάντα εδώ. Κι εγώ εδώ. Στα μάτια σε κοιτώ!



Είμαι εδώ γι ένα και μοναδικό σκοπό να ενημερώνω τον κόσμο με τον τρόπο αυτό που επέλεξα.

Δεν ξεχνάω το σκοπό.
Θα είμαι πάντα εδώ
και το μήνυμα του έρωτα αυτό:
Προφυλακτικό.
Προφυλακτικό.
Κάθε λεπτό.

Σε κάθε έξοδο, για ποτό.
Σε κάθε ραντεβού παράνομο και φανερό.
Πως αλλιώς να σου το πω!
Προφυλακτικό.
Μην το ξεχνάς αυτό.
Αλλά και εμένα μην φοβηθείς,
γιατί μαζί μου χωρίς αυτό, δεν θα τη βρεις.

Το νησί της μοναξιάς

Το τελευταίο διάστημα παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την τηλεοπτική σειρά «το νησί».
Καταλαβαίνω και κατανοώ όσο κανείς άλλος, το πόνο εκείνων των ανθρώπων, που βρέθηκαν φυλακισμένοι από μια αρρώστια τόσο φρικτή όπως εκείνη τότε. Τους φυλάκισαν κάποιοι άλλοι γιατί αποτελούσαν «απειλή» γι’ αυτούς. Οι χειρότεροι περιόρισαν τους πραγματικά αθώους. Τι ειρωνεία!

Παρατηρώ όμως και τις περιγραφές που γίνονται σε διάφορες πρωινές και μεσημεριανές εκπομπές, σπαράζοντας, περιγράφοντας στιγμές και σκηνές από διάφορα επεισόδια.
Χτυπιούνται για το πόσο συγκινημένοι είναι με την ιστορία του πρωταγωνιστή, αλλά ίσως γιατί ξέρουν καλά πως είναι μακριά τους. Δεν τους αγγίξουν. Δεν τους αφορούν.

Το νησί του Aids με τα 34.000 χάπια

Ότι όμως είναι κοντά τους τον προσπερνούν, εύκολα.
Το δικό μου νησί του Aids δεν το βλέπουν!
Μα είμαι εδώ με τα 34.000 περίπου χάπια που έχω φορτώσει στο νησάκι μου, πιστεύω πως είναι εύκολο να με δείτε, αν ανοίξετε τα μάτια σας.
Αρνούνται. Μόνο όταν όμως μάθουν πως έκανα σεξ ή έρωτα με κάποιον κι ας χρησιμοποίησα προφυλακτικό ψάχνουν την είδηση.
Ψάχνουν το κακό, οι καλοί. Αναζητούν το σκοτάδι ενώ εγώ είμαι στο φώς. Είμαι εδώ. Είμαι παντού.

Έχω επικοινωνήσει κι έχουν έρθει πολλές φορές σ’ επαφή άνθρωποι της τηλεόρασης για να παρουσιαστώ στην εκπομπή τους. Αρνούμαι να παρουσιάσω το πρόσωπο μου.
Μην χτυπάτε. Δεν μπορεί ν’ αλλάξει μόνο ένας άνθρωπος τα δεδομένα αλλά παλεύω προς αυτή τη πλευρά με κάθε τρόπο.
Με το blog που έχω φτιάξει προσπαθώ να χτυπήσω μικρά και μεγάλα κουδουνάκια σ’ όλους τους ανθρώπους. Νέους και μεγαλύτερους.



Αν μ’ ακούτε, ενωθείτε μαζί μου

Αν μ’ ακούτε βρείτε τον τρόπο να ενώσετε το νησί μου με το δικό σας. Φτιάξτε σχεδίες, μπείτε σε πλοία, στείλτε μηνύματα, πάρτε αεροπλάνο ή προσπαθήστε να τραβήξετε το νησί μου πιο κοντά σας. Εγώ χρόνια τώρα παλεύω με τα κουμπιά της καρδιάς μου να σας φτάσω.
Κάποιοι στη διάρκεια της ζωής μου κατάφεραν να ενώσουν το δικό τους νησί με το δικό μου. Όλοι μαζί ενωθήκαμε. Φίλοι, εραστές, σύντροφοι.
Κάποια νησιά δεν χωρίζουν ποτέ κι ας τράβηξαν γι’ άλλα ταξίδια.

Ο δρόμος της καρδιάς και της φωτιάς



Όσο και αν βυθίζομαι πολλές φορές μέσα στη μοναξιά, η τρέλα μου για ζωή δεν μ’ αφήνει να ησυχάσω.
Γι’ αυτό γράφω. Για ν’ επικοινωνώ μαζί σας. Γι’ αυτό γράφω γιατί, υπάρχω.
Πώς να ησυχάσει η ψυχή μου όταν διψάει γι’ αληθινές λέξεις;
Πώς να γαληνέψει τούτο το σώμα όταν καρτερεί ένα χέρι να τα’ αγγίξει;
Πως μπορείτε να κοιμάστε ήσυχοι όταν τις νύχτες σας χτυπάω τις πόρτες της συνείδησης ;


Επιλέγω το δρόμο της φωτιάς,
μέσα από το μονοπάτι της καρδιάς.
Τις νύχτες με φλόγες στα χέρια, φωτίζω το σκοτάδι.
Τη μέρα με χαμόγελο, περπατάω στον ήλιο.
Είμαι εδώ! Εσείς ;