Αποκλειστική είδηση

Πιστεύω πως ανήκω στη κατηγορία εκείνων των ανθρώπων, που με τίποτα δεν μπορούν να συμβιβαστούν και να σιωπήσουν.

Έχω την ανάγκη να μιλήσω .Να ουρλιάξω άλλες, φορές .
Να σπάσω τους ψεύτικους καλυμμένους καθρέφτες κι ας ματώσω.
Όμως θεωρώ πως ο λόγος μου εδώ είναι το ίδιο δυνατός χωρίς να προβώ σε καμιά μορφή βίας , που απεχθάνομαι όσο τίποτα άλλο .

Αυτή τη φορά θα σας μιλήσω για ανθρώπους και καταστάσεις που μπορεί κάποιοι ν’ αγνοείται , άλλοι να υποπτεύεσθε και ίσως ελάχιστοι να γνωρίζεται .


Άνθρωποι που πρέπει να γίνουν πρώτη είδηση


Θα αναφερθώ στους γιατρούς που ασχολούνται με το Aids , το νοσηλευτικό και διοικητικό προσωπικό.
Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομη και περιεκτική, αν και πιστεύω πως οι λέξεις μου είναι πολύ λίγες για να περιγράψουν το πολύτιμο έργο τους..


Οι γιατροί είναι το στήριγμα μας, στον αγώνα που κάνουμε.
Θεωρώ πως η σχέση μας είναι ιδιαίτερα στενή .Είναι πάντα πλάι μας και το σημαντικότερο, ώρες και μέρες, εκτός ιατρείου .

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή, που μου ανακοινώθηκε πως είμαι θετική στον ιό και τον τρόπο που μου συμπεριφέρθηκε ο γιατρός .
Το πόσο ζεστά μ’ αγκάλιασε , μου μίλησε με πλησίασε και μου εξήγησε όχι μόνο ιατρικά αλλά και πρακτικά για τη ζωή μου απ’ εκεί και πέρα . Άγγιξε το χέρι μου και το κράτησε σφιχτά.
Εκείνη τη φρικτή ώρα ήταν το πιο μαγικό άγγιγμα που μου πρόσφεραν, γιατί επιθυμούσα, από κάπου κρατηθώ.

Πόσες νύχτες να ξέρατε , αγχωμένη με αποτελέσματα εξετάσεων από κάποιες παρενέργειες από τα φάρμακα, με ανασφάλειες , με προβλήματα δουλείας , με μοναξιά, πνιγόμουν και αναζητούσα κάποιον να κόψει τη θηλιά. Στάθηκαν πάντα κοντά μου .Σε κάθε ασθενή από εμάς, που το έχει ανάγκη.

Θεωρώ πως οι γιατροί που ασχολούνται με τον ιό του HIV, δεν βρέθηκαν τυχαία στο χώρο αυτό. Μέσα στη ψυχή τους έχουν πολλά αποθέματα αγάπης, τόσο για την άσκηση του επαγγέλματος, που ξεφεύγει σχεδόν πάντα από τα στενά του πλαίσια, για να προσφέρουν απλόχερα κάθε είδους βοήθεια, αλλά και για το σεβασμό που τρέφουν σε ανθρώπους σαν κι εμάς που πολλές φορές και ειδικά στην αρχή νιώθουμε απομονωμένοι, από μια κοινωνία που παίζει θέατρο σε πολλά πράγματα.

Το νοσηλευτικό προσωπικό, έρχεται συχνά σε επαφή μαζί μας, για τις τακτικές εξετάσεις αλλά και για πολλά άλλα που μπορούν να προκύψουν.
Κάθε τρεις μήνες περίπου, η κοπέλα που μου είναι υπεύθυνη για την αιμοληψία, είναι εκεί. Παρών όχι μόνο για λίγα δευτερόλεπτα.
Αισθάνεται την αγωνία μας για τα αποτέλεσμα, την πορεία του ιού και τις συχνές ερωτήσεις μας για τα Τ4 (η άμυνα του οργανισμού).
Μεγαλώνουμε μαζί τους τόσα χρόνια και μοιράζονται κι αυτοί μαζί μας τις δικές τους ανασφάλειες και προβληματισμούς για τη ζωή τους.

Το διοικητικό προσωπικό και ειδικά οι γραμματείς, όπου πέφτει όπως γίνεται πάντα, πάνω τους ,όλη η γραφειοκρατική εργασία. Όλα εκείνα τα χαρτιά που χρειαζόμαστε για χίλιους δυο λόγους.
Επίσης μια φορά το μήνα όταν πάμε για τα φάρμακα, είναι πάντα εκεί να μας εξυπηρετήσουν και να φροντίσουν κάθε λεπτομέρεια.
Μέσα στις σελίδες των περιοδικών που οι περισσότεροι διαβάζετε με αδηφάγα περιέργεια για ν’ «ενημερωθείτε» εκτενέστερα και να δείτε φωτογραφίες γνωστών προσώπων, αλλά και άλλων εντύπων, δεν θα βρείτε πουθενά το πρόσωπο εκείνου του γιατρού και πολύ σπάνια αφιέρωμα για τη ζωή του και τις ώρες που πρέπει να μελετήσει, να κουραστεί αλλά και πολλές φορές αργά το βράδυ ή τα ξημερώματα , όταν μια ανήσυχη Ζωή όπως εγώ, τους τηλεφωνήσει στο σπίτι τους για κάποιο πρόβλημα.
Γι’ αυτό θεώρησα, υποχρέωση μου να αναφερθώ σ’ όλες αυτές τις αξιόλογες προσωπικότητες, που είναι αφανείς ήρωες σε αυτή τη μεγάλη προσπάθεια που κάνουμε και κάνουν για να είμαστε καλά.

Αισθάνονται τη στεναχώρια μας και αυτό έχει πολλές φορές αντίκτυπο και στην προσωπική τους ζωή.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ, μέσα από την καρδιά μου.


Ζωή …..

Παιδιά και HIV

Μου πήρε αρκετό καιρό , ώσπου να καταφέρω να γράψω έστω και μια λέξη, για την ενότητα αυτή .
Με πονάει πολύ περισσότερο τελικά, απ’ ότι πίστευα .
Πριν χρόνια όταν ήμουν δεκαοχτώ, φανταζόμουν πως στα τριάντα επτά μου θα είχα δυο παιδιά. Αλλά δεν έγινε έτσι.
Δεν θα γίνει έτσι.
Ματώνω μέσα μου και νιώθω πως το αίμα της συγκεκριμένης πληγής, φτάνει ως στη καρδιά . Αισθάνομαι έντονα , πως το αίμα αυτό δεν είναι μόνο κόκκινο αλλά στο πέρασμα του, παρασύρει κι όλα τα υπόλοιπα χρώματα . Όπως το πράσινο, το πορτοκαλί αλλά και παιδικά χαμόγελα.



Όταν άρχισε να «χτυπάει» σαν τρελό το βιολογικό μου ρολόι γύρω στα τριάντα τέσσερα , προσπάθησα να το κρύψω βαθιά μέσα μου και να σκεφτώ όλες εκείνες τις δικαιολογίες που λέμε όταν δεν μπορεί να γίνει κάτι άλλο .Πως πολλές γυναίκες που δεν έχουν προβλήματα υγείας δεν μπορούν να αποκτήσουν κτλ .

Το τελευταίο όμως χρόνο όμως όλα αυτά βγήκαν πιο έντονα στην επιφάνεια, σαν ορμητικά ποτάμια κατευθείαν από την ψυχή μου.



Ομολογώ πως μια περίοδο της ζωής μου έκλαιγα κρυφά απ’ όλους, όταν έβλεπα παιδιά στη τηλεόραση , σε περιοδικά .
Δεν μπορούσα να κρατηθώ .Όλες εκείνες οι παιδικές φωνούλες , τα πρόσωπα αλλά και οι ευθύνες που ήθελα ν αναλάβω και να προσφέρω αγάπη, γίνοταν καυτά δάκρυα που έπεφταν σαν κεραυνοί ,από τα μάτια μου. Από την άλλη όμως, ένιωνα να ξαλαφρώνω από το βάρος που κουβαλούσα τόσα χρόνια.

Σας ανοίγω την καρδιά μου .Ήταν φοβερά ψυχοφθόρο να σας μιλήσω γι’ αυτό που με βασανίζει .Μάτωνα με κάθε σκέψη, με κάθε λέξη .Σαν να χτυπούσαν οι σκέψεις μου, το μέλλον που δεν θα είχα, όλο το κορμί μου .
Όμως για ακόμα μια φορά θα πρέπει να δεχτώ την πραγματικότητα. Ναι!

Ομολογώ πως παρόλο που γνωρίζω αρκετές γυναίκες με HIV, που έφερναν στο κόσμο υγιέστατα μωρά , έχω όμως στο μυαλό μου και κάποια άλλα παιδιά που γεννήθηκαν και εξακολουθούν να ζούνε με το βαρύ αυτό φορτίο του Aids.
Εγώ δεν μπορώ να παίξω μ’ αυτό , όσες και εγγυήσεις κι αν μου δώσουν .
Κλείνοντας την ενότητα αυτή, εύχομαι σ’ όλους εκείνους που έχουν παιδιά να τ’ αγαπάνε και να μην ακούμε τόσο συχνά το πόσο βασανίζονται από ελεεινούς ανθρώπους .

Θα επαναλάβω για μια ακόμα φορά , πως ένα σημαντικός σύντροφος στη ζωή μας , ακόμα και χωρίς την παρουσία παιδιών , μπορεί να μας χαρίσει πολλές μαγικές στιγμές .Ν’ αντέξουμε όλα εκείνα που είναι να περάσουμε .

Δεν μπορώ να σας κρύψω πως έχω ανάγκη να προσφέρω αγάπη.



Σας ευχαριστώ, που μπορώ να μοιραστώ μαζί σας ,τόσα σημαντικά θέματα για μένα .

Ζωή…

Τα φάρμακα του Aids

Σ’ αυτή τη μικρή ενότητα, θα ήθελα ν’ αναφερθώ στα φάρμακα μου.
Μπορεί να μην σας είναι ευχάριστο το θέμα ,σκεφτείτε όμως και εμένα.
Αλλά εγώ βλέπω τη θετική πλευρά. Παλεύω για τη ζωή μου .

Καιρό όμως τώρα στριφογύριζε στο μυαλό μου να σας πω γι’ αυτό.
Κάθισα και υπολόγισα , πόσα ακριβώς, έχω πάρει όλα αυτά τα χρόνια.
31.680 χάπια ως τώρα …
Ναι ! τόσα είναι !

Μπράβο μου, που αντέχω λέω πολλές φορές στον εαυτό μου .
Μπράβο μου, που αντέχω , που χαμογελάω , έχοντας υπομονή , κουράγιο για να μπορώ ν’ ονειρεύομαι .

Πολλές φορές πέφτω κι εγώ , λυγίζω , κλαίω , πονάω .



Αλλά σηκώνομαι όρθια γιατί ξέρω πως μια ακόμα όμορφη στιγμή, είναι κάπου κρυμμένη και με περιμένει .
Με τίποτα δεν θέλω να την χάσω .

Η ζωή έχει πολλές πλευρές …
Φάρμακα και αγκαλιές !
Και τα δυο πολύτιμα γιατρικά.
Θέλω μεγάλη δόση αγκαλιάς ,
για ν’ αντέξει στα δύσκολα η καρδιά .


Ζωή ….



Κλείνω με το υπέροχο αυτό απόσπασμα :

Το ξέρω πως καθένας μονάχος πορεύεται στον έρωτα,
μονάχος στη δόξα και στο θάνατο.
Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί.
Άφησέ με να’ ρθω μαζί σου.

Γιάννης Ρίτσος



..."ΕΧΩ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΦΩΝΑΞΩ..."

οι ερωτήσεις που θελετε να υποβάλετε

Θα ήθελα να σας ενημερώσω πως σε ένα μήνα περίπου, θα δημοσιεύσω τη συνέντευξη ενός αξιόλογου γιατρού που ασχολείται πολλά χρόνια με το Αids. (Φυσικά θα υπάρχει το επώνυμο του και σε ποιο νοσοκομείο εργάζεται για να είμαι σωστή απέναντι σας).



Στο διάστημα αυτό μέχρι την ανάρτηση, θα συγκεντρώσω τις δικές σας ερωτήσεις που θέλατε να θέσετε στο γιατρό .
Μπορείτε στην επιλογή σχόλιο να γράψετε ότι θέλετε .
Θα τις μαζέψω προσεχτικά και θα δοθεί απάντηση σ’ όλες.
Έτσι είναι ευκαιρία να λύσετε όποια απορία έχετε!

Έχω πολλά να προσφέρω ακόμα απ’ αυτό το blog. Για μένα δεν είναί μόνο μια διεύθυνση στο internet , ελπίζω ούτε και για σας, αλλά μια πόρτα ορθάνοιχτη με το κλειδί επάνω .Είναι το άνοιγμα της καρδιάς μου , που έκανα προς όλους εσάς .
Μπορείτε ν’ ανοίξετε και να μπείτε !



Σας ευχαριστώ

Ζωή ….

Η ζωη στο βαγόνι...

Μου αρέσει πολύ αυτό το τραγούδι κι έτσι θέλησα να μοιραστώ μαζί σας μετά την ιστορία και τις ιατρικές πληροφορίες κάτι που θα μας φτιάξει τη διάθεση .Σε λίγο χρονικό διάστημα θα αναρτήσω τη συνέντευξη ενός γιατρού που ασχολείται χρόνια με το aids.
Αλλά τώρα ας ταξιδέψουμε όλοι μαζί στο ίδιο το βαγόνι. Ναι είμαστε συνανταξιώτες παιδιά σ' αυτό το ταξίδι της ζωης μας. Απλά κάποιοι μπορεί να ταλαιπωρούνται περισσότεροι όρθιοι κι άλλοι στις πρώτες θέσεις. Παρόλο που κι εγώ εχω στριμωχτεί στα πίσω βαγόνια έχω μάθει να κάνω άνετη τη διαδρομή.Και αυτό το καταφέρνω με τις μικρές στιγμές που έρχονται και με μαγεύουν. Μπορεί τό τρένο κάποιες φορές να σταματάει απότομα και να πέφτω κάτω,να ζαλίζομαι να χτυπάω, αλλα στέκομαι και πάλι όρθια. Κοιτάχτε έξω απο το παράθυρο ,είναι ωραίο κάποιες φορές το ταξίδι και κάποιες έχει πολυ θλιβερές εικόνες.Ετσι είναι η ζωή. Μέσα κι εξω απο το βαγόνι σας.
Πόσο θα ήθελα να είχα ένα καλό συνεπιβάτη σ' αυτό το ταξίδι. Να ακουμπήσω πάνω του και να νιώσω ασφάλεια. Κάποιοι κατέβηκαν στη διαδρομή. Αλλοι δεν τους άφησα εγώ να καθίσουν πλαι μου.
Ελπίζω να βρούμε όλοι παιδιά το σύντροφο που θα μας κάνει να είμαστε ευτυχισμένοι. Μόνες μας αποσκευεές η αγάπη. Αυτές χρειάζομαι εγώ. Χιλιάδες βαλίτες με αγάπη.

Στό ίδιο το βαγόνι ......Προχωράει το τρένο .....Ταξιδεύει η ζωη ....